یک پنجره برای دیدن،یک پنجره برای شنیدن،

یک پنجره که مثل حلقه های چاه در انتهای خود به قلب زمین میرسد و باز 

می شود به سوی وسعت این تنهایی مکرر آبی رنگ

یک پنجره که دستهای کوچک تنهایی رااز بخشش شبانه عطرستاره هاسرشارمی کند 

 و می شود آنجا خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کرد

یک پنجره برای من کافیست...

هرچه از قلم می بارد

چکامه ای است

که خاطرات با تو بودن را می سراید

و گاه چشمانم

                       با قطره ای

به واژه ها خوش آمد می گویند

و واژه ها

این مرواریدهای زبان مادری ام

یاور بی ریای  تنهایی ام

و فریاد گر خاموش لحظه های انس

شب و روز

اندیشه ی همیشه پاکت را

                                  با ترنم باران

می ستایند

تا بعد...

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد

فریبنده زاد و فریبا بمیرد

شب مرگ نشیند به موجی

رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

در آن گوشه چندان غزل خواند

که خود در میان غزلها بمیرد

گروهی بر آرندکه این مرغ شیدا

کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم

که قوی به صحرا بمیرد 

اگه دلم تنگ میشه خیلی برات منو ببخش

اگه نگام گم میشه تو شهر چشات منو ببخش

منو ببخش اگه شبا ستاره ها رو میشمارم

اگه همش پیش همه بهت می گم دوست دارم

منو ببخش اگه برات سبد سبد گل می چینم

منو ببخش اگه شبا فقط تو رو خواب می بینم

منو ببخش اگه تو رو میسپارمت دست خدا

اگه پیش غریبه ها به جای تو می گم شما

منو ببخش اگه واسه چشمای تو خیلی کمم

تو یه فرشته ای و من خیلی باشم یه آدمم

منو ببخش اگه فقط می خوام بشی مال خودم

ببخش اگه خیلی کمم ولی زیادی عاشقت شدم

اگر روزی کسی از من بپرسد

که دیگر قصدت از این زندگی چیست؟

بدو گویم که چون می ترسم از مرگ

مرا راهی بغیر از زندگی نیست!

***

من آندم چشم بر دنیا گشودم

که بار زندگی بر دوش من بود

چو بی دلخواه خویشم آفریدند

مرا کی چاره ای جز زیستن بود

***

من اینجا مهمانی ناشناسم

که با نا آشنایانم سخن نیست

بهر کس روی کردم دیدم آوخ!

مرا از او خبر او را ز من نیست

***

حدیثم را کسی نشنید نشنید

درونم را کسی نشناخت نشناخت

بر این چنگی که نام زندگی داشت

سرودم را کسی ننواخت ننواخت

***

برونم کی خبر داد از درونم

که آن خاموش و این آتشفشان بود

نقابی داشتم بر چهره آرام

که در پشتش چه طوفانها نهان بود

***

همه گفتند عیب از دیده تست

جهان را بد چه می بینی که زیباست

ندانمراست است این گفته یا نه

ولی دانم که عیب از هستی ماست

***

چه سود از تابش این ماه و خورشید

که چشمان مرا تابندگی نیست

جهان را گر نشاط زندگی هست

مرا دیگر نشاط زندگی نیست

چرا فراموشم کردی به کدامین گناه ناکرده مرا محکوم به جدایی کردی و در زندان خویشتن رها کردی . هر لحظه از دوریت تقدیر بر من تازیانه فراق میزند زندگیم را ابری تیره و تار فرا گرفته عزیزانم را از خود راندم به امید نگاهت ...

چو عاشق می شدم گفتم که بردم گوهر مقصود
ندانستم که این دریا چه موج خون فشان دارد

مهر از باران می گوید

باران از مهر...

با چهره مصیبت زده مثل یک تازه عروس زیبای  عزادار

و صورت گرفته آسمان 

و دستان خیس پینه بسته زمین

باورم کن

مثل همین باران نوازشگر

و همین حس مرغوب پاییزی

مرا تقسیم کن بین غروبهایت

بین برگهای نارنجی قشنگت

مثل همه چیز...

مرا آزاد کن

در آستانه یک صبح ابری سرد

و به خورشید بی رمق تقدیم کن مرا

و بعد از آن هر جا مرا دیدی بدانکه:

به آخر دنیا رسیده ای!

درختان يک فرازي دارند و يک فرودي

اما من با تو نه خواهم خواست فرود داشته باشم زيرا که فرود براي من ديگر معني نخواهد داشت رندگي با تو بودن تنها فراز بايد باشد زيرا تو پل فراز من خواهي بود پل بدون عابر معني ندارد و عابر بدون پل و من نيز معني نخواهم داشت

اي معني زندگاني من با من باش

چرا ولی مثل اینکه خدا غم رو فقط واسه من درست کرده آخه انصافم خوب

چیریه اگه منو خودت آفریدی حالا چرا به حال خودم ولم میکنی ای خدا ولی

 من بازم میگم به هر کاری که خودت می کنی شکر شاید واقعا تحمل

 خوشی خیلی سخت تر از تحمل غم باشه حالا کسانی که خوشی رو

 دیدن برای من هم بگین که حداقل یه چیزایی از خوشی از دوستان عزیز

شنیده باشم.

من که می دانم شبی عمرم به پایان می رسد

نوبت خاموشی من سهل و آسان می رسد

من که میدانم که تا سرگرم بزم و مستی ام

مرگ ویرانگر چه بی رحم و شتابان می رسد

پس چرا عاشق نباشم پس چرا عاشق نباشم

 من که می دانم به دنیا اعتباری نیست ، نیست

بین مرگ و آدمی قول و قراری نیست  نیست

من که می دانم اجل ناخوانده و بیدادگر

سرزده می آیدو راه فراری نیست نیست

پس چرا ، پس چرا عاشق نباشم

هر کسی یه جور علاقشو بیان می کنه اینم یه جورشه . راستی شما چه جور علاقتو بیان میکنی؟

شبي از پشت يک تنهايي غمناک و باراني ترا با لهجه ي گلهاي صورتي صدا کردم ...
 تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم
پس از يک جستجوي نقره اي در کوچه هاي آبي احساس
تو را از بين گلهايي که در تنهايي ام روئيد ، با حسرت جدا کردم
و تو در پاسخ آبي ترين موج تمناي دلم گفتي: دلم حيران و سرگردان چشماني است رويايي
و من تنها براي ديدن زيبايي آن چشم
تو را در دشتي از تنهايي و حسرت رها کردم .

زندگی به من آموخت که چگونه گریه کنم

چطور میتونی فراموشم کنی

وقتی

من فراموشت نکردم

چطور میتونی بخندی

وقتی

من ازدوریت گریونم

کجارفت اون حرفهای قشنگت

که می گفتی

فراموشم نکن فراموشت نخواهم کرد

گرچه آب رفته باز آید به رود   ماهی بیچاره اما مرده است

 شايد ديگه هيچ کس رو مثل اون دوست نداشته باشي

و از کسي هم که دوستت داره بي تفاوت عبور نکن .

چون شايد هيچ وقت ،هيچ کس تو رو مثل اون دوست نداشته باشه